Julio Estrada – seminarium kompozytorskie w Bydgoszczy

Wiktoria Raczyńska
,

Wydział Kompozycji, Teorii Muzyki i Reżyserii Dźwięku Akademii Muzycznej w Bydgoszczy 12 kwietnia 2019 roku organizuje seminarium kompozytorskie Julio Estrada Velasco, jednego z najbardziej kreatywnych twórców muzyki współczesnej.

Zasłynął jako autor teorii kompozycji discontinuum – continuum zainspirowanej brzmieniowymi poszukiwaniami koryfeuszy dwudziestowiecznej awangardy (Nancarrow, Ligeti, Xenakis) oraz jako twórca muzyki, w której połączył nowatorską technikę kompozytorską z elementami mitologii i sztuki prekolumbijskiej (opera Murmullos del páramo i inne dzieła). Jego postawę artystyczną charakteryzują słowa: „Komponować znaczy urzeczywistniać to, co wyobrażone”.

Seminarium kompozytorskie Julio Estrada, 12 kwietnia 2019, aula Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego, ul Słowackiego 7, Bydgoszcz.

  • godz. 11.00-13.00 (wykład 1. Teoria kompozycji discontinuum-continuum),
  • godz. 14.00-17.00 (wykład 2. Kompozytor i jego dzieło)

z prezentacją koncertową kompozycji yunohuui’ehecatl na obój i klarnet. Wykonawcy: Marta Różańska – obój, Andrzej Wojciechowski – klarnet.

WSTĘP WOLNY

Julio Estrada (ur. 10 IV1943) – nestor kompozytorów meksykańskich, który już jako adept Narodowej Szkoły Muzycznej i Narodowego Konserwatorium Muzycznego miasta Meksyk poszukiwał tożsamości artystycznej w obszarze twórczości muzycznej, jest cenionym w swoim kraju i na świecie twórcą nowatorskich dzieł muzycznych oraz autorem teorii kompozycji discontinuum – continuum.

Droga do urzeczywistnienia młodzieńczych ideałów wiodła kompozytora poprzez studia w Conservatorie National Supérieur de Musique w Paryżu (m.in. pod kierunkiem, Nadii Boulanger, Elsy Barraine, Raffiego Ourgandjian), udział w kursach kompozytorskich organizowanych przez Wyższą Szkołę Muzyczną w Kolonii, gdzie nawiązał kontakt z Henrim Pousseurem, Karlheinzem Stoskhausenem, Vinko Globokarem i w Internationales Musik Ferienkurse w Darmstad (wykładowcami byli m.in. György Ligeti, Helmut Lachenmann, Vinko Globokar, Iannis Xenakis i Karlheinz Stockhausen), stanowisko profesora w dziedzinie muzyki komputerowej w Centre d’Études de Mathématique et Automatique Musicales w Paryżu, w czasie gdy dyrektorem tej instytucji był Iannis Xenaxis.

Wizjonerami muzycznymi, którzy wywarli największy wpływ na charakter twórczości i myśl estetyczną Julio Estrady byli: Julián Orbón, Conlon Nancarrow, György Ligeti i Iannis Xenakis. Ich idee muzyczne przyczyniły się do skrystalizowania nowatorskiej teorii kompozycji Estrady, w której połączone zostały poszukiwania dwudziestowiecznych awangardzistów w zakresie syntezy ziarnistej dźwięku, psychoakustycznej percepcji tonów temperowanych, syntezy harmonicznej dźwięków, związku tonów harmonicznych z rytmem jako formą wibracyjnej energii przekładanej na częstotliwości dźwięku.

Stworzona przez Estradę nowatorska teoria kompozycji obejmuje wszystkie etapy procesu tworzenia muzyki: od kształtowania się koncepcji utworu, poprzez wyłonienie jego brzmieniowej postaci, po konkretyzację dźwiękową utworu ujętą w zapisie graficznym, partyturowym i wykonaniu, co syntetycznie wyrażają słowa jej twórcy: „komponować to urzeczywistniać to, co wyobrażone”.

Dwie podstawowe kategorie tej teorii określają proces kreowania brzmienia, wyłonionego w akcie kontemplacji i analizy wyimaginowanej intuicji: discontinuum – w zakresie struktury wysokościowej i czasowej dzieła muzycznego (teoria d1 reguluje skalowe uporządkowanie materiału dźwiękowego, macro timbre – materiał dźwiękowy o nieokreślonej wysokości), continuum – maksymalnej rozdzielczości rytmu i dźwięku (czasoprzestrzenną strukturę dzieła regulują zasady kontrapunktu poli-parametrycnego, wariacji topologicznych i formy poliwersyjnej).

Do najbardziej znaczących artystycznie kompozycji Julio Estrady, tworzonych nową metodą kompozytorską, należą: muzyka elektroakustyczna eua’on na system UPIC (1980), kwartet smyczkowy ishini ‘ioni (1984-1990), eua’on’ome na orkiestrę (1995), yuunohui’ehecatl na głos solowy lub zespół złożony z jakichkolwiek instrumentów drewnianych lub blaszanych (2012), opera Murmullos del páramo (1992-2006), w której elementy mitologii i sztuki prekolumbijskiej oraz dwudziestowiecznej literatury meksykańskiej splatają się z nowymi koncepcjami kreowania muzycznego brzmienia.

materiały nadesłane: Agata Szpadzińska, Akademia Muzyczna imienia Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy

Reklama